Bu yazıyı gördüğümde çok şaşırdım, beni çok iyi ifade ettiğini düşündüm, oysa neden şaşırmıştım ki, biz insanlar benzer duygular yaşıyoruz ve bu nedenle sanatla besleniyor bize hitap edenleri buluyoruz... Yazıyı bir de cevirelim... https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=801328270003011&substory_index=0&id=252006304935213
Affetmek geçici olarak konuyu kapatmak ve her fırsatta geriye dönüp koz olarak kullanmak değildir. Affetmek unutmaktır. Unutamayacaksan affetme, affedemeyeceksen de numara yapma!
Rengi ne olursa olsun yalan söylemek ruhumuzu yorar...
Oldum olası maneviyata daha yakın bir insandım. Küçüklüğümde malım kıymetliydi paylaşmayı bilirdim ama kıymetliydi. Yıllar geçtikçe o özelliğimi de yitirdim. Maddiyat ile bağlarımı tamamen koparma noktasına geldim. Buna engel olan tek şey renkli ve sevimli objelere, kıyafetlere duyduğum ilgi oldu. Şimdi ise çok farklı bir noktaya geldim. Güzel bir nokta. İnsanlığa tavsiye etmek istediğim bir nokta.
Ayağını yorganına göre değil sınırlarına göre uzat...